Biografie

Ik werd in 1971 geboren in Amsterdam, maar groeide vanaf mijn vijfde op in Hilversum, een dorp onder de rook van de hoofdstad. In 1990 kreeg ik de kans om een jaar in Amerika te gaan studeren en ik dacht met mijn Hollandse kop: als ik nou een universiteit kies in het midden van het land, zit ik lekker centraal. Zo kwam ik terecht in Kansas, en ik denk niet dat ik ooit nog zo geïsoleerd zal wonen. Mensen daar zijn al trots als ze op de kaart kunnen aanwijzen dat Europa boven Afrika ligt.

Na een heerlijk jaar tussen optimistische mensen ging ik in Amsterdam studeren, wat uitmondde in een zwerftocht van politicologie, via geschiedenis, naar Arabische en religieuze antropologie. In 1995 deed ik een jaar onderzoek onder Egyptische leeftijdsgenoten, en dat leverde in 1998 naast een doctoraal ook een boek op, Een goede man slaat soms zijn vrouw. Dat boek was weer reden voor de Volkskrant en het Radio 1 Journaal om me als

correspondent Arabische Wereld te vragen. Ik bleef in het Midden-Oosten tot april 2003, waarvan de laatste drie jaar voor NRC Handelsblad en de NOS. Over deze meeslepende en verwarrende tijd gaat mijn derde boek, Het zijn net mensen. In 2001 heb ik ook nog Een tipje van de sluier geschreven, over de islam, maar dat is gedateerd en dus niet langer leverbaar.

Vanaf 2003 tot 2011 woonde ik weer in Nederland. Ik deed een paar series interviews voor de televisie en bedacht samen met de Litouwse bioloog Raoul H. het programma Heerlijk eerlijk Heertje. Toen stortte ik mij een tijdje op duurzaamheid en de elektrische auto, met als hoogtepunt de instelling van de Elektrische scriptieprijs 2010 en 2011. In september 2010 werd ik gevraagd om een maand mee te lopen op het Binnenhof in Den Haag. Dat leverde Je hebt het niet van mij, maar… op, waar sommige collega’s nogal boos over werden. Dat was wel grappig om te zien.

Kort na verschijning vroeg The Guardian mij om voor ze te komen werken in Londen. Ik begon mijn ‘banking blog’ waarvoor ik vanuit antropologisch perspectief de financiële wereld beschreef. Erg leuk om te doen, al was het flink wennen om in het Engels te schrijven. Hieruit kwam het boek Dit kan niet waar zijn voort,  dat inmiddels in achttien talen is vertaald.

Londen is een geweldige stad, maar toch ging ik weer terug naar Nederland. In 2017 schreef ik Kunnen we praten, een uitnodiging aan mensen die overwogen PVV te gaan stemmen. Een samenwerkingsproject van Atlas Contact, De Correspondent, Algemeen Dagblad en WNL. Hoogste tijd om eens te kijken naar wat wel goed gaat. ‘Hoe hou jij de moed erin?’, vroeg ik aan honderd interessante mensen. Hun antwoorden staan in het boek Hoop, dat oktober 2019 verscheen.